Wdowicki Wojciech (1868-1902), dyrektor seminarium internum, dyrektor małego seminarium, superior domu, wykładowca, historyk Zgromadzenia w Polsce. Urodził się 12 IV w Kościanie w województwie poznańskim; był synem Władysława i Petroneli Wytyk. W wieku 14 lat (1882) przyjechał do Krakowa i rozpoczął szkołę średnią w Małym Seminarium Księży Misjonarzy na Klepaczu. W dniu 6 I 1885 r. rozpoczął seminarium internum a 7 I 1887 r. złożył śluby św. Studia filozoficzne i teologiczne odbył w seminarium księży misjonarzy w Krakowie na Klepaczu. Święcenia kapłański przyjął 12 X 1890 r. W następnym roku został dyrektorem seminarium internum. Jeszcze jako kleryk rozpoczął studia historii powszechnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uwieńczył je obroną pracy doktorskiej i otrzymaniem dyplomu w 1895 r. W tym samym roku otrzymał nominację na superiora domu misjonarskiego w Krakowie na Nowej Wsi, a po przeniesieniu tam Małego Seminarium w 1896 r. został jego dyrektorem. Mimo początków gruźlicy, spełniał rzetelnie obowiązki superiora i dyrektora. Celem poratowania zdrowia, z polecenia przełożonych wyjechał na kurację do Nizzy (koło Asti, północne Włochy) i Mcnlony (na północ od Rzymu), gdzie spędził miesiące zimowe 1900/1901 r. Po powrocie skierowano go do pomocy w pracy duszpastcrskicj w Jczicrzanach koło Borszczowa i tam zmarł w dniu 15 I 1902 r.

Źródło:

ks. Jan Dukała CM (red.), Władysław Bomba, Misjonarze św. Wincentego a Paulo w Polsce. II-1 Biografie,  Instytut Wydawniczy Księży Misjonarzy "Nasza Przeszłość", Kraków 2001, s. 510-511