baronowa Kamila Kasylda, Joanna Maltzahn, 1 v. Biernacka z d. Lemańska

Cyprian Norwid zetknął się z młodziutką Kamilą Lemańską najprawdopodobniej w salonach Warszawy, być może u krewnej jej, Aleftyny Gościmskiej, która mieszkała w stolicy, i u której bywali goście na spotkaniach literackich, i nie tylko. Czy byli sobą zauroczeni i jak bardzo zażyłe stosunki łączyły ich oboje, nie wiadomo.

Dość, że gdy Władysław Wężyk i Cyprian wybrali się na wyprawę po ziemiach polskich, zaplanowali pewnie przebieg trasy, którą mieli przebyć i raczej z góry, uwzględnili pobyt u rodziny Lemańskich w Zagórzu koło Kłobucka, u której na stałe Kamila mieszkała. Z Warszawy wyruszyli pod koniec sierpnia 1841 roku, a objechawszy krąg gościnny od wschodu do centrum kraju, stanęli u bramy zamku wsławionej w Polsce rodziny, z Germanów wyszłej, aby zabawić tu przez pierwszą część września tego roku.

Z wierszy, które snuły się Norwidowi długo po opuszczeniu Zagórza wynika, że młoda dziewczyna, o perlistym uśmiechu, pełnych kształtach i bardzo życiowa, wywarła na początkującym poecie wielkie wrażenie. Pozostawał w domu Lemańskich w bliskich stosunkach z Kamilą, prowadzając się z nią na spacery i wyjeżdżając dorożką do lasu i nad jezioro w malowniczej okolicy Zagórza. Pozostając pod urokiem pięknej przyrody i ulegając wdziękom młodej damy, oświadczył się, wkładając jej pierścionek na rękę. Wkrótce opuścił miejscowość wraz z przyjacielem Wężykiem, a o swej miłośniczce pamiętał i zajadle korespondował z nią.

To wszystko lub prawie wszystko wiadomo z wierszy i poematów później powstałych Norwida, a jego słowom można wierzyć lub nie wierzyć, bo poeta ma prawo do licentia poetica, co przełożywszy na teorię literatury oznacza, że podmiot liryczny nie jest tożsamy z autorem, a kolokwialnie rzecz biorąc, poeta kłamie. Miłosz powiada, że poeta pamięta, a teoria, że kłamie, co jest paradoksem pozornym, bo twórca wierszy wie, że mija się z prawdą, a jednocześnie nie może o tym mówić. Taki dramat zsyła poecie jego posłannictwo.

W następnym roku, wychowany na starych księgach Heroldii Królestwa w Warszawie, przez Niemcy, Norwid przedostaje się do Włoch, gdzie zwiedza zabytki, odpoczywa, bawi się towarzystwem. Trochę lekkomyślny, zapomina o narzeczonej, która pewnie długo tęskniła za nim, lecz osamotniona przez odjazd Cypriana z Królestwa, nie mając pewnie żadnej wiadomości o dumnym Mazurze z rodu normańskiego, postanowiła zerwać z nim zaręczyny. Przez Aleftynę Gościmską, za pośrednictwem matki, odsyła pierścionek młodemu, a bezmyślnemu chłopcu. Wytrąciwszy się z podróży, siedzi we Florencji i przeżywa klęskę, jak nigdy. Rok 1843 przyniósł krótki pobyt w Wenecji, z której Norwid pojechał do Florencji, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych. Mając skłonność do prostracji, rozchorowuje się na depresję. Przeżywa niesamowite udręki, męczy się, świat cały widzi na czarno, chce popełnić samobójstwo, a równocześnie pisze cykl wierszy, zwanych „czarną suitą”, w której ukazuje upadek i cały bezsens swej egzystencji.

Królowa Bawarska raczyła ozdobić wielką wstęgą Orderu Tercssy, Kamillę z Lemańskich Baronowę Maltzahn, żonę Szambelana Dworu Pruskiego"
====================
„Gazeta Warszawska”. 1860.06.25 (07.05), nr 174, s. 1.

Królowa Bawarska - Maria Teresa Pruska, żona króla Bawarii Maksymiliana II

Dnia 19-go marca 1879 roku zrana zmarła w Baden-Baden Kamilla z Lemańskich baronowa Małtzahn. Siostra i szwagier uprzejmio zapraszają rodzinę i znajomych do świętego Krzyża na wotywę za wieczny jej odpoczynek, o godzinie 9 i pół zrana, dnia 22 marca r.b., w sototę.
=======================
Kurjer Warszawski. 1879.03.09 (21), nr 64